Na przekór wszystkim...

"Amicum perdere est damnorum maximum"*

2012-02-03T04:14:00.001+01:00

Wampir siedziała na swoim parapecie i wpatrywała się w srebrną tarczę księżyca. W prawej ręce miała kieliszek czerwonego, półwytrawnego wina, w lewej – powoli gasnący papieros. Żałowała wielu rzeczy, ale przede wszystkim tego, że niedawno straciła bardzo ważną dla niej osobę przez swoją głupią bezmyślność. Bilans strat nie do oszacowania. Załkała, a kropelka krwi popłynęła po jej policzku i utonęła gdzieś we włosach, którymi owinęła sobie szyję. Drżała z bezsilności, tak bardzo chciała wszystko naprawić i wiedziała, że graniczy to z cudem. Mimo wszystko zamierzała próbować.

Dla otoczenia Wampira wiadome jest, że największą wartością jaka rządzi w jej życiu są Przyjaciele. Niżej w hierarchii jest Miłość i Rodzina, potem studia, kariera… a reszta świata rozpycha się gdzieś w mniej znaczących partiach – po co się przejmować. Kiedy w życiu ma się te „rzeczy” – posiada się już właściwie wszystko.

Chciałabym, żeby wszyscy dostrzegali wartość Przyjaciół, zanim Ich (nie daj Boże) stracą. Niestety – niektórzy traktują przyjaźń tak przedmiotowo, jakby jej obecność była pewna i stała. Nic bardziej jej nie zagraża, niż przekonanie, że nie trzeba się o nią troszczyć. Może warto docenić swojego Przyjaciela – zanim będzie za późno.

***

Przepraszam, Lena. Tak bardzo mi przykro z powodu tego, co się stało. Chcę, żebyś wiedziała, że zależy mi na Tobie – na Twojej przyjaźni, na naszych rozmowach, wspólnych chwilach na zlotach i poza nimi. Ten jeden, jedyny raz popełniłam błąd i obiecuję – never again. Tylko proszę – daj mi szansę wszystko odbudować. Nie pozwól, żeby jedna „głupota” zniszczyła to, co było szczere i piękne.

*Tytuł posta po polsku brzmi: "Stracić przyjaciela to największa ze strat".

No to ACTA!

2012-01-23T01:06:00.004+01:00

Szła prosto przed siebie, stawiając stopy ostrożnie, jedna za drugą. Biała sukienka zbroczona była krwią, która ściekała z jej półotwartych ust. Jej oczy, tak błękitne, jakby całe niebo oddało im swój blask, rozglądały się czujnie dookoła. Nadal czuła zapach świeżo ociosanego drewna, skierowanego prosto w jej martwe serce. Miała teraz powód, by zacząć się bać. Jej tożsamość została ujawniona. Królowa potępionych straciła osłonę tajemniczości. Rhiannon. Tak brzmiało jej imię i niedługo miało rozprzestrzenić się po całym świecie podziemi, przekazywane z ust do ust, skalane językami najbardziej plugawych spośród ludzi, tytułujących się bezpodstawnie „łowcami wampirów”.

Tak… to jest metaforyczne przedstawienie pewnej sprawy, na którą Wampir wszystkich Was uczula. Z polskiego na nasze:

Internauci przeglądają ostrożnie sieć. Pliki, które pobierają, zapisują po kryjomu w folderach swoich komputerów, ukrywają się, byle tylko nie zostać przyłapanymi. Czują na swoich karkach oddech cenzury, która powoli zabija nadaną im przez konstytucję wolność osobistą w Internecie. Teraz mają czego się bać. ACTA ujawnia ich tożsamość – jednego za drugim. Ich dane mają niedługo rozprzestrzenić się, być może po całym świecie. Wszystko za sprawą ludzi, którzy ukrywają się pod płaszczykiem „ochrony własności intelektualnej i walki z piractwem”.

Nie dajmy się im! Bierzmy udział w protestach, nie siedźmy z założonymi rękami. Popierajmy Anonimowych – oni są po naszej stronie – po stronie wolnego Internetu!

Wampir weźmie udział zarówno w marszach protestacyjnych w swoim mieście, jak i innych akcjach które może wspomóc. A Ty?

Merry Christmas & Happy New Year

2011-12-23T23:26:00.010+01:00

Wampir wie, że powinien iść się wstydzić, ale u niej tyle się dzieje, że nie ma czasu nawet na naskrobanie dwóch zdań dla Was. Dlatego kłania się nisko, przeprasza, obiecuje poprawę i życzy Wszystkim wesołych, rodzinnych, zdrowych, wampirzo - depeszowych Świąt Bożego Narodzenia i wystrzałowego, lepszego niż poprzedni i pozbawionego końca świata nowego, 2012 roku!

Hieny

2011-09-16T16:27:00.001+02:00

Bliski Znajomy Wampira niedawno wpadł w dołek pełen kłopotów i kłód rzuconych mu pod nogi przez życie. Poznał gorzki smak fałszywej przyjaźni i zawiści. Oczywiście – nie zabrakło wokół niego też hien, które polują na tanie sensacje. Mówił kilku osobom, że „tak się zbierają i słuchają, ja im opowiadam herezje, a oni powtarzają dalej i komedia się z tego robi. Wielcy >>przyjaciele<<”. Wampir powtarzała Znajomemu, że Ci przyjaciele, którzy są prawdziwi byli z nim od początku, a wszystkich pozerów, którzy chcieli „napaść” się na jego nieszczęściu powinien olać i absolutnie się nimi nie przejmować.

Przyznaję się bez bicia – nie rozumiem takich ludzi. Czyżby nie mieli własnego życia i swoich kłopotów, żeby jeszcze wtrącać się w sprawy innych? Sprawia im satysfakcję i jakąś chorą przyjemność wysłuchanie wiadomości, że drugiemu człowiekowi dzieje się jakaś krzywda? Żywią się nieszczęściem i smutkiem, niemal delektują się nimi, aby potem jeszcze bardziej „dowalić” swojej ofierze. Pół biedy, jeżeli ona szybko odkryje prawdziwe oblicze hieny i zdąży ją nakarmić, tak jak mój Znajomy, jakimiś głupotami. Jeżeli jednak nie pozna się na kimś takim w porę i zdradzi kilka szczegółów, może być pewna, że niedługo wokół niej zbierze się całe stado i jeszcze bardziej zagmatwa i tak już trudne życie. Trzeba uważać i niestety - nikomu zbyt szybko nie ufać. Wokół nas jest mnóstwo ludzi, których nasze potknięcie niezmiernie ucieszy.

Treść czy forma?

2011-09-10T20:36:00.006+02:00

Wampir zobaczyła dom. Miał brzydką, odrapaną elewację, był brudny i z zewnątrz zaniedbany. Mieścił się w nim hostel, w którym wynajęła pokój, więc obawiała się, jakie warunki zastanie wewnątrz. Drzwi otwarł jej miły mężczyzna i zaprosił do środka. Powitało ją piękne pomieszczenie, czyste, jasne, urządzone ze smakiem. Pokój również mile ją zaskoczył – poczuła się prawie jak w domowej sypialni. Ponad to miała własną łazienkę, dostęp do Internetu i hostelowej kuchni. Nie żałowała, a wręcz przeciwnie, że zdecydowała się jednak spędzić tam noc. Innym razem Wampir wybrała piękny, duży budynek, świeżo wyremontowany na zewnątrz. Warunki w środku były nieludzkie. Pająki na ścianach, niepoodkurzany pokój, obskurne łazienki. Nie poleciłaby nikomu tego miejsca. Zdecydowała się już nigdy nie patrzeć na wygląd zewnętrzny – czego(kogo)kolwiek.

Tak samo jest z ludźmi. Z reguły oceniamy innych po wyglądzie, a nie po wnętrzu. Powiedzcie – co z tego, że ktoś jest gruby, nosi wielkie okulary, albo aparat na zębach. Że ma jakieś pryszcze, albo krzywe nogi? Że ma wadę wymowy, albo jest za niski? Co z tego, jeżeli wnętrze ma bogate? Z reguły ludzi, którzy mają jakieś „ubytki” w prezencji, nie chcemy nawet poznać. Nie zdajemy sobie sprawy ile tracimy. Jak wiele wartościowych osób nie „odkryliśmy”, bo zwyczajnie - były dla nas nieciekawe. Wybieramy formę, nie treść – to jest błędne i niejednokrotnie krzywdzące. Niektórzy pytają, dlaczego tak często dobrzy ludzie są samotni – właśnie dlatego. Są niedoceniani przez innych. Nie od dziś wiadomo, że człowiek ocenia patrząc, nie czując. To jest smutne…

Krótko o przyszłości.

2011-09-10T00:45:00.010+02:00

Wampir napisała wcześniej, że nie wie po co tak naprawdę żyje. No i nadal nie wie - bo niby skąd? Jednakże jeden z Przyjaciół oświecił ją częściowo w swojej życzliwości.

Powiedział mi, że jestem po to „żeby walczyć, by kochać i być kochaną, by pomagać innym i słuchać rad najbliższych przyjaciół, […] by pokazywać światu ze dobro istnieje.” Nadmienił także, że ma jeszcze sporo do powiedzenia na ten temat. Wierzę mu.

Brakuje mi tylko konkretnego celu. Nie chodzi o to „co chcę robić w życiu”. To już dawno wiem i do tego dążę. Po prostu nie mam pojęcia kim tak dosłownie jestem, jaką misję mam do spełnienia. Czego, kiedy otrzymałam duszę, Bóg ode mnie oczekiwał i jaki ma plan związany z moją osobą. Tyle jest pytań, które na razie pozostają bez odpowiedzi. Tyle decyzji do podjęcia. Jestem w newralgicznym punkcie życia. Wszystko co zrobię będzie się odbijało na mojej przyszłości. Boję się. Po prostu się boję – nie wiem tylko czy odpowiedzialności, czy najzwyczajniej w świecie – dorosłości.

Słów kilka o relacjach międzyludzkich.

2011-09-09T00:45:00.001+02:00

Wampir to Stworzenie skrajnie społeczne. Łatwo się domyślić – na przykład po ilości jej „znajomych” na Twarzoksiążce, czy po chęci ciągłego spędzania czasu wśród swoich stałych dawców krwi, których określa zaszczytnym mianem Przyjaciół.

Nie jestem samotna. Nie jestem także w pełni szczęśliwa. Brakuje mi jednego pierwiastka. Miłości. Szukam jej jak prawie każdy, ale powoli zaczynam wierzyć, że sama kiedyś przyjdzie, jeżeli jest mi przeznaczona – i takie podejście pomaga mi cieszyć się każdym dniem.

Mam jednak powód do radości – moi Przyjaciele. Największa wartość w moim życiu. Ludzie, którym ufam bezgranicznie, którzy nigdy mnie nie zawiedli i, mam nadzieję, których ja również nigdy nie zawiodę.

Relacje międzyludzkie to ważna część egzystencji. Nie tylko mojej, ale i wszystkich „człowieków”. Zastanawiam się tylko, skąd wzięła się tak popularna w obecnych czasach skłonność do nienawiści, oszustwa i przemocy, skoro każdemu lepiej się żyje w otoczeniu życzliwości i dobra…

Dzień - dobry - wieczór!

2011-09-07T21:20:00.004+02:00

Prosiłabym nie pytać mnie o powód założenia tego bloga. Odpowiedzi na dzień dzisiejszy nie znam. Czym on jest? Prawdę mówiąc… nie wiem. Opowiadanie? Tak i nie. Pamiętnik? Tak i nie. Publiczne wyflaczanie się? Tak i nie. Wielki, wszechobecny sajgon – prawie taki, jak w mojej głowie? W 101% tak!

Blog założyło Stworzenie, które nie bardzo wie po co się znalazło na tym świecie, ale bierze życie takim jakie jest i stara się nim cieszyć – choć odrobinkę. Żywi się ono krwawym dorobkiem dobrej muzyki i filmu. Tworzy ciągle coś z niczego i nic z czegoś w kilku dziedzinach (czytaj: jest Artystką – czyli kimś z przerośniętym ego). Owszem, jest nonkonformistyczne, nastawione na NIE, łatwowkurzalne, ale przede wszystkim ciepłe, wrażliwe, kochane i do rany przyłóż. Stworzenie to, ogólnie rzecz biorąc, jest nieboskie – ale do Boga ma ogromny szacunek. Tak... To po prostu Ja. Wampir. Możecie mówić mi Kaleid.